Door Julia Wrenfield, Onderzoeker & Schrijver Dierenwelzijn
De diervoedingsindustrie is in de meeste landen grotendeels zelfreguleringsplichtig, en hoewel de normen sinds opvallende terugroepacties in de jaren 2000 aanzienlijk zijn verbeterd, blijft de prikkel om goedkope, stabiele en smaakverbetering-ingrediënten te gebruiken sterk. Sommige van deze ingrediënten zijn echt schadelijk. Anderen zijn niet acuut BHA en BHT: Synthetische Conserveermiddelen met Kankerverwekkende Zorgen
Butylated hydroxyanisole (BHA) en butylated hydroxytoluene (BHT) zijn synthetische antioxidanten die worden gebruikt om vetten in droog kattenvoer voor bedorven te behouden. Ze zijn doeltreffende conserveermiddelen, daarom blijven ze gebruikelijk ondanks groeiende bezorgdheid over hun veiligheid. BHA staat op de lijst van mogelijke kankerverwekkende stoffen voor mensen volgens het National Toxicology Program in de Verenigde Staten. Dierenstudies hebben tumorbevordering effecten in de voorkamer bij hoge doses aangetoond. Hoewel regelgevingsinstanties hebben gesteld dat niveaus die in kattenvoer zijn toegestaan laag zijn, is de chronische, dagelijkse, levenslange blootstelling van een kat die jaren dezelfde commerciële voeding eet, een betekenisvolle variabele die korte-termijn veiligheidsstudies niet volledig vastleggen. BHT heeft hepatotoxische en kankerverwekkende effecten in rodentenstudies aangetoond en is uit voedselproducten in verschillende landen verboden. De voortdurende aanwezigheid ervan in kattenvoer is eerder een regelgevingsafwijking dan een veiligheidsbevesting. Er bestaan veiliger alternatieven: gemengde tocoferolen (natuurlijk vitamine E), rozemarijnextract en ascorbinezuur worden veel gebruikt als natuurlijke conserveermiddelen en hebben geen vergelijkbare zorgen. Als je BHA of BHT op een ingrediëntlijst ziet, kies dan een ander product. Ethoxyquin werd oorspronkelijk ontwikkeld als rubberistabilisator en pesticide. Het werd later gebruikt als conserveermiddel in kattenvoer, vooral in vismeel. Het is nu verboden in menselijk voedsel in de Europese Unie en beperkt in Australië en Canada, maar kan nog steeds voorkomen in kattenvoer — of in ingrediënten (vooral geïmporteerd vismeel) die in kattenvoerproductie worden gebruikt zonder op het uiteindelijke label te worden vermeld, omdat het werd toegevoegd vóór verwerking. Studies hebben ethoxyquinblootstelling geassocieerd met lever- en nierschade, immuundisfunctie en voortplantingsproblemen. Katten, met hun unieke hepatische stofwisseling en beperkte vermogen veel stoffen af te breken die andere soorten veilig aankunnen, zijn bijzonder kwetsbaar voor cumulatieve blootstelling van bewaarde vissingrediënten. Zoek ernaar op labels en geef de voorkeur aan merken die uitdrukkelijk garanteren dat ethoxyquin-vrij sourcing van alle ingrediënten wordt gebruikt. Carrageenan is een zeewier-afgeleid verdikkings- en gelmiddel dat veel wordt gebruikt in nat kattenvoer om een glad, uniform textuur te creëren. Het is geen vleesproduct — het is een vulstof die de mondgevoel en productvoorkoming tegen lage kosten verbetert. De bezorgdheid rond carrageenan concentreert zich op de gedegradeerde vorm ervan (poligeenan), die als mogelijke kankerverwekkingsstof wordt geclassificeerd. Hoewel niet-gedegradeerde carrageenan in regelgevingskaders als verschillend van de gedegradeerde vorm wordt beschouwd, heeft onderzoek met collegiale beoordeling aangetoond dat voedselkwaliteit carrageenan in de zure omgeving van de darm in de gedegradeerde vorm kan omzetten. Studies in diermodellen hebben carrageenanverbruik gekoppeld aan darmontsteking, colitis en verslechterde darmbariërefunctie. Voor katten met inflammatoire darmziekte (IBD), chronische spijsverteringsstoornissen of gevoelige magen verdient carrageenan bijzondere aandacht. Het wordt eenvoudig als "carrageenan" op labels vermeld — zoek ernaar in elk pâté of saus-achtig natvoer. Katten hebben geen zoete smaakpapillen en hebben praktisch geen voedingswaarde voor eenvoudige suikers. Hun stofwisseling is niet toegerust om grote koolhydraatbelastingen efficiënt te verwerken, en hun insulinerespons op glucose is minder robuust dan in alleseters. Maar maïssiroop en verschillende suikerderivaten verschijnen in sommige kattenvoer en snacks, vooral als smaakverbetering en conserveermiddelen. De gevolgen van chronische suikerblootstelling bij katten zijn vergelijkbaar met die bij mensen: obesitas, insulineresistentie en uiteindelijk Type 2 diabetes mellitus. Kattendiabetes is aanzienlijk vaker voorgekomen in lijn met de stijging van koolhydraatrijke commerciële huisdierenvoeding. Elk product met maïssiroop, rietsuiker, melasse, glucose of soortgelijke zoetstoffen in de ingrediëntlijst moet worden vermeden. De term "vleesnevenproducten" genereert meer controverse dan misschien verdient — maar alleen wanneer correct begrepen. Nevenproducten zijn de delen van het geslachte dier anders dan skeletspier: organen, botten, bloed, huid, darmen, en in het ergste geval, tumoren en ziek weefsel. Sommige nevenproducten zijn werkelijk voedzaam: lever, hart, nier en long zijn orgaanvlees met hoge biologische waarde en worden opzettelijk opgenomen in kwaliteitsvoeding. Anderen — gerenderd materiaal van onbekende oorsprong of kwaliteit — zijn voedingsvulling. Het kritieke onderscheid is specificiteit. "ChiEthoxyquin: Een Pesticide in de Kom van je Kat
Carrageenan: Risico op Darmontstekking in Natvoer
Maïssiroop en Toegevoegde Suikers: Lege Calorieën en Diabetesrisico
Vleesnevenproducten: Niet Altijd Slecht, Maar Voorzichtig
Gerelateerde artikelen