Voedselallergieën, Voedselintoleratie of Milieuallergieën? De Verschillen Begrijpen
Wanneer een hond persistent gaat krabben, last heeft van terugkerende oorontstekingen, of chronische spijsverteringsproblemen vertoont, vermoeden eigenaren vaak een voedselprobleem. Voordat u echter begint met een voedingsonderzoek, is het verstandig om te begrijpen dat niet alle ongunstige voedselreacties echte allergieën zijn — en dat milieuprikkels vaak voor voedselafleidingen worden aangezien.
Een voedselallergieën is een immuungemedieerde reactie. Het immuunsysteem van de hond identificeert foutief een proteïne of, minder vaak, een koolhydraat als een bedreiging, waardoor antilichamen worden aangemaakt die ontstekingsreacties veroorzaken bij volgende blootstellingen. Een voedselintoleratie daarentegen is niet betrokken bij het immuunsysteem. Het ontstaat uit een onvermogen om een bepaald ingrediënt te verteren — lactose-intolerantie is een goed bekend voorbeeld — en veroorzaakt meestal spijsverteringssymptomen in plaats van huidreacties.
Milieuallergieën (atopische dermatitis) worden geactiveerd door ingeademde of contactallergenen zoals stuifmeel, husstofmijten en schimmelspoortjes. Omdat milieuallergieën en voedselallergieën veel klinische symptomen delen — met name jeuk — vereist het onderscheid maken tussen hen een zorgvuldige anamnese en vaak een gestructureerde eliminatiedietwisseling. WSAVA-richtlijnen benadrukken dat seizoenvariatie in symptomen een nuttige aanwijzing is: als symptomen in bepaalde seizoenen erger worden, spelen milieuallergenen waarschijnlijker een rol.
Veelvoorkomende Voedselallergenen bij Honden
In tegenstelling tot populair geloof zijn nieuwe of exotische ingrediënten niet de meest voorkomende schuldigen. De allergenen die het meest worden verweven in ongunstige voedselreacties bij honden zijn eiwitten waaraan honden gedurende hun hele leven herhaaldelijk blootstaan. Volgens gegevens die door de EFSA zijn beoordeeld en aangehaald in FEDIAF-voedingsrichtlijnen, zijn de meest voorkomende triggers:
- Rundvlees
- Kip en ander gevogelte
- Zuivelproducten
- Tarwe en ander glutenbevattend graan
- Eieren
- Lam (vooral in populaties waar het historisch als hypoallergeen alternatief is gebruikt)
- Soja
Het is belangrijk op te merken dat een hond allergisch kan worden voor elk proteïne dat hij eerder heeft gegeten, ongeacht hoe "natuurlijk" of "premium" dat ingrediënt mag zijn. Frequentie en duur van blootstelling lijken sleutelfactoren te zijn bij gevoeligmaking.
De Klinische Symptomen Herkennen
Voedselallergieën bij honden manifesteren zich meestal door dermatologische en gastro-intestinale symptomen, afzonderlijk of in combinatie. De meest gemeld symptomen zijn:
- Jeuk: Vaak niet-seizoengebonden en aantastend gezicht, poten, lies, oksels en perianale regio.
- Terugkerende otitis externa: Chronische of terugkerende oorontstekingen, soms met gistgroei, zijn een kenmerkend teken dat vaak wordt ondergewaardeerd als een voedselaanwijzing.
- Poten likken en kauwen: Honden kunnen hun poten excessief likken, wat leidt tot roodbruine verkleuring van het bont door speeksel.
- Huidlesies: Secundaire bacteriële infecties (pyoderma), hot spots en gegeneraliseerde roodheid kunnen ontstaan als gevolg van zelfverwonding.
- Spijsverteringsstoornissen: Braken, dunne ontlasting, verhoogde frequentie van defecatie en blaasblaasjes kunnen huidtekenen vergezellen of voorafgaan.
Omdat deze symptomen aanzienlijk overlappen met milieuatopie en andere dermatologische aandoeningen, kan een definitieve diagnose van voedselallergieën niet alleen op basis van klinische presentatie worden gesteld.
Waarom Eliminatiedietijen de Gouden Standaard Zijn
Veel eigenaren vragen naar bloedtesten of huidprikkelproeven voor voedselallergieën. Hoewel deze aantrekkelijk zijn vanwege hun gemak, is aangetoond dat noch intradermale tests noch serum-allergeenspecifieke IgE-tests voor voedselallergenen betrouwbaar zijn voor het diagnosticeren van voedselallergieën bij honden. Meerdere peer-reviewed studies en WSAVA-richtlijnen voor dermatologie bevestigen dat deze tests een hoog percentage vals-positieve en vals-negatieve resultaten hebben, waardoor ze niet geschikt zijn voor diagnose van ongunstige voedselreacties.
De eliminatiedietwisseling — ook wel een voedingsuitzonderingsproef genoemd — blijft de enige gevalideerde methode voor het diagnosticeren van voedselallergieën bij honden. Het werkt door alle potentiële allergenen gedurende een bepaalde periode uit het voer te verwijderen, klinische verbetering waar te nemen en ingrediënten vervolgens systematisch opnieuw in te voeren om specifieke triggers te identificeren.
Hoe u een Eliminatiedietwisseling Voert Uit
Stap 1: Kies het Juiste Voer
WSAVA en ECVIM-CA (Europese Leerstoel Diergeneeskunde Interne Geneeskunde – Huisdieren) bevelen een van twee voedingsbenaderingen aan voor de proefperiode:
- Ghydrolyseerde proteïne-voeding: Deze bevatten eiwitten die in peptiden zijn afgebroken die te klein zijn om een immuunresponse uit te lokken. Ze worden als zeer betrouwbaar beschouwd en zijn algemeen verkrijgbaar bij diergeneeskundige merken en ook bij gespecialiseerde verkopers zoals Zooplus, die een scala aan diergeneeskundige ghydrolyseerde voeding in voorraad heeft die geschikt is voor honden met vermoede voedselgevoeligheden.
- Nieuwnieuw proteïne-voeding: Deze gebruiken een proteïne- en koolhydraatbron die de hond nooit eerder heeft gegeten — bijvoorbeeld hert en aardappel, of kangoeroe en tapioca. De belangrijkste vereiste is dat elk ingrediënt genuinely nieuw is voor dat individuele dier.
Zelfgemaakte voeding kan worden gebruikt, maar deze moeten voedingsvolledig en uitgebalanceerd zijn. FEDIAF-richtlijnen waarschuwen dat ongesupplementeerde zelfgemaakte voeding het risico van tekorten aan calcium loopt, essentiële vetten en synthetische vitamines.
```